Boek hier je gesprek met Sabine en kom erachter hoe ze jou kan helpen groeien.

Werk en ouderschap combineren. Hoe lenig moet je daarvoor zijn?

Een paar dagen geleden sprak ik op de workshop My Creative Plan met een van mijn deelnemers over de spagaat tussen werk en privé. Specifiek over de spagaat tussen werk en privé voor moeders. Verrek… schreef ik daar niet een artikel over? Een jaar of zes geleden toen mijn kinderen nog op de lagere school zaten en de rek er even uit was?

Ja. Dat deed ik.

Voor een blad waar ik toen minstens met één geschreven artikel per maand in stond. De Kek Mama. Of ik ontzettend kek was weet ik niet, maar ik was wel mama. En daarover schrijven vond ik heerlijk. Na mijn boek ‘Hoera, ik ben geen perfecte moeder’ was ik er nog niet over uitgeschreven. Vandaar.

De titel van het artikel waar ik aan moest denken is:

WM*-spagaat
(*Werkende Moeder)

Hieronder begint het artikel van toen en aan het eind laat ik weten hoe de status zes jaar later is.

Let op! Ben je geen ouder, lees dan op eigen risico verder. Achteraf niet zeuren dat werkende ouders altijd zo zeuren. U bent gewaarschuwd.

De spagaat tussen werk en moederschap zorgt bij Kek Mama’s Sabine Wisman (niet zo’n turnster) voor spierpijn. De rek is eruit dus hup, op zoek naar een oplossing.

Op een zomerse avond zat ik (eind twintig en geen kinderen) achterop de fiets bij Man richting Amsterdam centrum. Het leven was nog heel overzichtelijk. Ik leunde met de zijkant van mijn hoofd best schattig tegen zijn rug. Voor het zoveelste avondje uit fietsten we over de brug langs de Amstel, vlakbij de Hermitage, die er nog niet was. Er was wel meer niet. Zoals een glazen bol waarin ik mezelf in de toekomst kon zien. Op die brug zei hij het. Hij zei dat hij dolgraag kinderen wilde, maar niet minder wilde werken. En omdat ik die glazen bol niet had, sloeg ik mijn armen om zijn middel en vond het prima. Fluitend zou ik mijn werk en het grootbrengen van onze prachtkinderen combineren. Want ik was de Sublieme Sabine.

Altijd het beste

Nu, vijftien jaar later, beroept Man zich nog regelmatig op die afspraak en dat zorgt voor wrijving. Ik had toen nog geen flauw idee hoe het moederschap eruit zou zien. Laat staan het werkende moederschap. Bij een gesprek over het feit dat ik op dit moment het bestaan van journalist, mama, klassenmoeder, pupopvoeder, schoonmaker, verbouwingscoördinator, schrijver en bijlesjufbijprater wat vol vind, word ik boos. Is hij een eersteklas eikel of overvraag ik mezelf met al die (neven)functies? Aangezien ik niet met een eersteklas eikel getrouwd ben, zal het laatste wel het juiste antwoord zijn. Het is dus flauw mijn onvrede volledig in zijn schoenen te schuiven. Het probleem is, vrees ik, dat ik het altijd goed wil doen. Ik wil subliem werken. En ik wil subliem moederen. En zie daar: de Werkende Moeder-spagaat.

Rondjes draaien

Ik heb geen super nanny, oppasmoeder of au-pair. Ik heb gewoon mezelf. En heb een gewone man en gewone kinderen. En dat is gewoon veel als ik daarbij een maximale werkweek wil. Maar ergens in me zit een drijfveer, een werker die wil blijven werken, blijven ontdekken, blijven presteren. Ik draai rondjes. Ik werk hard, ik merk dat zulks niet soepel gaat, ik werk iets minder, ik wil meer, ik werk hard, ik merk dat zulks niet soepel gaat en besluit dan (weer) iets minder te werken. Dat rondjesritme zit er goed in, ik ben er duizelig van. Tijd voor verandering dus.

Een oplossing a.u.b.

Ik hoop van harte dat heel veel vrouwen vinden dat ik uit mijn nek klets. Maar ik vrees dat ik niet de enige ben die de WM-spagaat niet beheers. Als ik zo in mijn vriendinnenkring en op het schoolplein rondkijk, zijn er voldoende kandidates voor een fijne sportblessure in de lies. Ik deel mijn zorgen en frustratie over de combinatie werk en moederschap met een paar moeders. We praten erover en dat lucht op maar lost niets op. We delen vooral en dat is heerlijk, want ik voel me begrepen. Maar dit keer wil ik erover praten als een man: oplossingsgericht. Niks samenzweren en zeggen: ‘Heb jij dat nou ook’ en ‘Ja, dat bedoel ik!’. Ik hoef niet meer begrepen te worden. Ik hoef een oplossing.

Oplossing 1. Stoppen met werken

Ik ben dus niet almachtig genoeg om dit hele gezin en mijn werkende bestaan gladjes te runnen. Waarom dan niet stoppen met werken? Ik doe het namelijk nooit goed. Ik doe mezelf tekort en mijn kinderen tekort. Ik ben een WM probeersel met fabrieksfout. Je zou mij zelfs in de uitverkoop niet als WM aanschaffen. Regelmatig vraag ik mij af waarom ik me gedwee in dat turnpakje hijs en mijn voeten steeds verder van elkaar af zet tot het pijnpunt komt. Ik ben niet lenig genoeg. Hang dat turnpakje aan de wilgen: neem voorgoed (of in ieder geval de komende jaren) vrij. Ga lekker schilderen, lees overdag een stapel tijdschriften, ga sporten, in de stad lunchen met vriendinnen, midden op de dag in bad. En doe het schuldgevoelvrij. Geniet van je verworven vrijheid. Enjoy! Het klinkt leuk allemaal maar nee, het is niet de oplossing voor mij. Dus exit oplossing 1.

Oplossing 2. Minder werken?

Veto! Exit! Want werken is leuk. En ik draai geen veertig-plus-nog-wat urige werkweek. Daarbij, ik heb om me heen gezien dat minder werken niet altijd leidt tot minder werken. Kijk maar naar vrouwen die van vijf werkdagen naar vier werkdagen gaan. Proppen zij die vijfdaagse werkweek niet in vier dagen? Precies. Ik geloof niet dat daar minder stress van komt. Minderen is trouwens niet een van mijn kwaliteiten, behalve als het om schoonmaken gaat. Plus: ik heb het leukste beroep van de wereld, dus minderen vergt een hoge mate van zelfbeheersing. Ook niet een van mijn kwaliteiten. Ik & minderen is hetzelfde als een snelheidsduivel naar de Duitse autobahn sturen in een Ferrari met de opdracht niet harder dan 101 km per uur te rijden. Kansloos.

Oplossing 3. Meer hulptroepen inschakelen

Kijk, dat klinkt zinnig. Iemand die ons huis schoonmaakt. Boodschappen die thuis bezorgd worden. Dat kan ik allebei wel regelen. Kost wel wat, maar levert veel op. Dus het proberen meer dan waard. Zal ik ook hulptroepen inschakelen voor de opvang voor de kids? Tja, als de kinderen jonger waren, was ik vandaag nog naar naschoolse opvang gaan zoeken. Maar nu vind ik dat niet meer passen bij mijn kinderen, 10 en 12 jaar. Laat ik beginnen met het zoeken en vinden van een schoonmaker. Dat gaat zeker helpen. 

Oplossing 4. Accepteren dat het nooit ideaal wordt

Een andere oplossing voor de WM-spagaat is dat we accepteren dat er geen oplossing voor ís. Het is gewoon altijd zoeken naar de juiste balans. De balans is zelden in evenwicht, dat moeten we aanvaarden en los laten. Tjee, loslaten. Dat wordt hard werken. En is dit wel de oplossing? Er is niets mis met hard werken, maar accepteren en loslaten is zo’n altijd raak oplossing. Zo’n open deur. Maar toch…ja, hier kan ik wel wat mee.

Oplossing 5. Het goeie ouwe ‘Nee’

Nee zeggen, daar zit wat in. Al is ook hier het open deur gehalte niet te missen. Want net als accepteren is nee zeggen goed voor veel kwalen en die van moeders in het bijzonder. Mensen die geen nee kunnen zeggen zijn meestal vriendelijk en zachtaardig, lees ik in een boek over nee leren zeggen. Dus hop, hop, weg vriendelijk en zachtaardig. Hier is de nieuwe Sabine. De tough cookie. Dus nee, ik ga geen dertig kinderhoofden afspeuren naar luizen. Nee, ik vier mijn verjaardag dit jaar eens niet. Nee, ik ga niet in die projectgroep en nee, ik heb geen was gedraaid. Ja, hier valt winst te behalen. Ik voel het meteen.

Oplossing 5. Hij.

Als ik de zorg voor de kinderen nou eens meer in zijn schoenen schuif? Is dat een oplossing? Hem de kinderen alle dagen naar school laten brengen. En laten halen. Voor luizenmoeder laten spelen. Want: waarom hij wel in alle rust werken en ik niet? Dat denk ik al zolang ik mama ben. En het antwoord kan toch verdorienogantoe niet zijn: omdat hij toen en toen op die brug vlakbij de Hermitage (die er toen dus nog niet was) zei dat hij dolgraag kinderen wilde maar niet minder wilde werken. Ik confronteer Man er op een onbewaakt moment onsubtiel mee. Daar krijg je ruzie en explosieve bozigheid van. Zonder wrijving geen glans, lees ik daags na de ruzie in het boek ‘Samen uit, samen thuis’ over het eerlijk verdelen van werk en zorg. Nou, aan wrijving dus geen gebrek. Volgens de auteur is flexibiliteit aan te raden; je moet wel meebewegen. (Dat klinkt verdacht veel als oplossing vier). Het is belangrijk dat je niet te veel vasthoudt aan hoe je je had voorgesteld hoe iets zou verlopen. Een waarheid als een koe. Maar ik voel ‘m niet altijd. Vrij weinig eigenlijk, de laatste tijd.

Oplossing 6. Plannen

De laatste oplossing in deze ruime rij van zes is plannen. Ik spreek hier over met een mede freelancer. Zij herkent zich overigens erg in mijn uitspraak dat veel mannen moeten werken en vrouwen mogen werken. Zo lang alles geregeld is voor het gezin, mag ik werken. Want niemand moet van mijn werkende bestaan last hebben. De lusten zijn fijn, maar de lasten…daar moet mama meteen korte metten mee maken. Man en kids zien een ongeregeld zooitje een paar keer door de vingers, maar daarna is het afgelopen. Dan moet alles weer op rolletjes lopen. ‘Je moet beter plannen, that’s all’, zegt mijn mede freelancer. Een moeder, nota bene. Ik kan al beter plannen dan aan het begin van mijn werkende bestaan-met-kids. Nog beter plannen dus. Ik zal dan ook beter plannen wanneer mijn oudste een heftige astma-aanval heeft, de jongste zijn arm breekt of de riolering verstopt raakt en er iemand thuis moet zijn om de ontstoppingsmeneren binnen te laten. Maar nee, niet flauw doen. Een betere planning maken en die bewaken, daar valt ook wel wat winst te behalen.

Eind goed al goed

Het mooiste in mijn leven is de combinatie van werk en gezin. Ik houd van beide. En vooral van alle twee bij elkaar. Dus ‘en’, niet ‘of’. Ik ben ondanks de pijnlijke spagaat een leukere, meer tevreden moeder als ik werk.

Dus…

❶ Kom maar op met die schoonmaker.

❷ Geef me een whiteboard XL voor strakker plannen.

❸ Accepteer dat werk en gezin nooit perfect lopen.

❹ Geef me het gemak om nee te zeggen op verzoeken waar ik geen tijd voor heb of zin in heb.

Dat is de vierdelige oplossing. Het is een van-alles-een-beetje oplossing en dat is wat het is. Aan de slag ermee.

Er komt nu ter afsluiting geen eenzame trompettist die het mwap mwap mwaaap deuntje der teleurstelling voor me blaast. Wel komt er een feestelijke fanfare die de moedermars voor mij speelt.

Want ik doe het vanaf nu beter dan daarvoor: werken én moederen. Ik laat die spagaat zitten en doe gewoon wat hupjes en sprongetjes. Dat past beter bij me en is een stuk minder pijnlijk.

Dat was het einde van het artikel. En nu? Wat denk ik zes jaar later?

Ik denk:

‘Wauw. Wat was het een gedoe toen. Blij dat het voor 90% achter de rug is.’

En denk ook:

‘Verrek, dit artikel schrijven toen heeft echt geholpen.’
(en ik kreeg voor deze zelf-coaching-sessie-op-papier nog betaald ook, hoe vind je die?)

Het hielp want:

❶ Die schoonmaker kwam en is er nog steeds. En dat niet alleen. Een keer per week doen we bulkboodschappen voor de hele week. Niet meer aan het einde van elke werkdag naar de supermarkt racen.

❷ Ik leerde beter en strakker te plannen. En dat werkt!

❸ Ik accepteerde eindelijk dat werk en gezin nooit perfect lopen. De disbalans is de balans als het ware. Ik ben niet meer in strijd met het feit dat het niet altijd op rolletjes loopt.

❹ Ik heb hard geoefend meer nee te leren zeggen en ben daar flink in gegroeid. Geeft veel meer rust en minder stress want ik werk niet meer aan projecten/opdrachten die energie weg trekken.

Dat de kinderen inmiddels 17 en 18 zijn daar ben ik zo ook soort van dankbaar voor. Veel zelfstandiger! Niks meer om half drie naar het schoolplein racen, een paasontbijtdoos in elkaar flansen, cadeautjes voor partijtjes regelen, partijtjes regelen, mee naar de tandarts (o wacht, nee, ik ga nog steeds mee naar de tandarts…tijd om dat vaarwel te zeggen.)

Lieve mede mama en papa creatieven met mini’s in the house die zoekend zijn. Het komt goed! Hang in there! En onderzoek bij jezelf wat voor jou/jullie oplossingen kunnen zijn zodat die pijn in de lies, die rot spagaat, wat minder erg wordt.

Dank voor het lezen en fijn dat je er was. Had je hier wat aan en denk je dat een werkende vriend(in) er ook wel wat aan kan hebben, deel het dan. Kies hieronder via welk kanaal je dat het liefste doet.

Laten we elkaar niet uit het oog verliezen, creative creature.

Kom ook op onze ere lijst en ontvang inspirerende mails over creativiteit en het hebben van een creatief beroep of bedrijf.

Close

50% Afgerond

Mis onze Friday Fun niet

Sluit je aan op onze erelijst van creatievelingen die elke veertien dagen onze inspirerende en motiverende Friday Fun krijgen. Eindelijk iets leuks in je mailbox.